به کوری دی و بهمن بهاری کن بر این گلشن

بود دل های افسرده ز حر تو شود جاری

بسی اشکوفه و دل ها که بنهادند در گل ها

همی پایند یاران را به دعوتشان بکن یاری

درآور باغ مزمن را به پرواز و به طیاری

ز بالا الصلایی زن که خندان است این گلشن

بخندان خار محزون را که تو ساقی اقطاری