چو روبه شیرگیر آید جهان گوید خوش اشکاری

مرا بر تخت خود بنشان دوزانو پیش من بنشین

مرا سلطان کن و می دو به پیشم چون سلحداری

شها شیری تو من روبه تو من شو یک زمان من تو

چنان نادر خداوندی ز نادر خسروی آید

که بخشد تاج و تخت خود مگر چون تو کلهداری

ز بس احسان که فرمودی چنانم آرزو آمد