ز بس احسان که فرمودی چنانم آرزو آمد

چو روبه شیرگیر آید جهان گوید خوش اشکاری

چنان نادر خداوندی ز نادر خسروی آید

که بخشد تاج و تخت خود مگر چون تو کلهداری

که موسی چون سخن بشنود در می خواست دیداری

یکی کف خاک بستان شد یکی کف خاک بستانبان

که زنده می شود زین لطف هر خاکی و مرداری