یکی کف خاک بستان شد یکی کف خاک بستانبان

که بخشد تاج و تخت خود مگر چون تو کلهداری

ز بس احسان که فرمودی چنانم آرزو آمد

که موسی چون سخن بشنود در می خواست دیداری

که زنده می شود زین لطف هر خاکی و مرداری

تو خود بی تخت سلطانی و بی خاتم سلیمانی

تو ماهی وین فلک پیشت یکی طشت نگوساری