بهل ای دل چو بینایی سخن گویی و رعنایی

ز هست خویش بیزارم چه باشد هست من باری

سگ کهفی که مجنون شد ز شیر شرزه افزون شد

خمش کردم که سرمستم نباید بسکلد تاری

هلا بگذار تا یابی از این اطلس کلهواری