ز هست خویش بیزارم چه باشد هست من باری

مرا باری بحمدالله چه قرص مه چه برگ که

ز مستی خود نمی دانم یکی جو را ز قنطاری

سر عالم نمی دارم بیار آن جام خمارم

سگ کهفی که مجنون شد ز شیر شرزه افزون شد

خمش کردم که سرمستم نباید بسکلد تاری

بهل ای دل چو بینایی سخن گویی و رعنایی