که رسم و قاعده غم ها ز جان خلق بردارند

شود دروازه عشرت از آن می روی در بازی

شود شب های تاریک فراق آن صنم روشن

بگوید وصل خوش نکته به گوش هجر یک رازی

رسیده عمر ما آخر نهد از عیش آغازی

درون بحر بی پایان مرگ و نیستی جان ها

بود ایمن چو بر دریا بود مرغاب یا قازی