که از عشقت بسی جان ها چو چوب خشک می سوزد

بود ایمن چو بر دریا بود مرغاب یا قازی

به غیر ناطقه غیرت نبودت هیچ بدگویی

نبودستت بجز هم مشک زلفین تو غمازی

ز غیرت گشته با خلقان یکی بدگو و همازی

الا ای آنک یک پرتو از آن رخسار بنمایی

خنک گردد همه دل ها نماند حسرت و آزی