گهی در صورت بادی به هر شاخی درآویزی

گلستانی کنش خندان و فرمانی به دستش ده

که ای گلشن شدی ایمن ز آفت های پاییزی

گهی در صورت آبی بیایی جان دهی گل را

درختی بیخ او بالا نگونه شاخه های او

به عکس آن درختانی که سعدی اند و شونیزی

گهی گویی به گوش دل که در دوغ من افتادی