گهی گویی به گوش دل که در دوغ من افتادی

گهی در صورت بادی به هر شاخی درآویزی

درختی بیخ او بالا نگونه شاخه های او

به عکس آن درختانی که سعدی اند و شونیزی

منم جان همه عالم تو چون از جان بپرهیزی

گهی زانوت بربندم چو اشتر تا فروخسپی

گهی زانوت بگشایم که تا از جای برخیزی