منم جان همه عالم تو چون از جان بپرهیزی

درختی بیخ او بالا نگونه شاخه های او

به عکس آن درختانی که سعدی اند و شونیزی

گهی گویی به گوش دل که در دوغ من افتادی

گهی زانوت بربندم چو اشتر تا فروخسپی

گهی زانوت بگشایم که تا از جای برخیزی

منال ای اشتر و خامش به من بنگر به چشم هش