چو چونی را بسوزی تو درآید جان بی چونی

بیا بخرام و دامن کش در آن دود و در آن آتش

که می سوزد در آن جا خوش به هر اطراف ذاالنونی

چو شمعی برفروزی تو ایا اقبال و روزی تو

نیاید جز ز مه رویی طواف برج ها کردن

که مادون را رها کردن نباشد کار هر دونی

برو تو دست اندازان به سوی شاه چون باران