برو تو دست اندازان به سوی شاه چون باران

چو چونی را بسوزی تو درآید جان بی چونی

نیاید جز ز مه رویی طواف برج ها کردن

که مادون را رها کردن نباشد کار هر دونی

ببینی بحر را تازان در آن بحر پر از خونی

چه لاله است و گل و ریحان از آن خون رسته در بستان

ببینی و بشوید جان دو دست خود به صابونی