دلا گر چه نزاری تو مقیم کوی یاری تو

پس آنگه عاشق کشته تو را گوید چو خوش خویی

ز شیران جمله آهویان گریزان دیدم و پویان

دلا جویای آن شیری خدا داند چه آهویی

مرا بس شد ز جان و تن تو را مژده کز آن کویی

به پیش شاه خوش می دو گهی بالا و گه در گو

از او ضربت ز تو خدمت که او چوگان و تو گویی