که گاهش تاب خورشید است و گاهش طره شامی

که تا زین دام و زین ضربت کشاکش یابد این وحشی

نماند ناز و تندی او شود همراز و هم رامی

چنان چون میوه های خام از آن پخته شود شیرین

ز رنج عام و لطف خاص حکمت ها شود پیدا

که تا صافی شود دردی که تا خاصه شود عامی

گهی از خوف محرومی و هجران ابد سوزی