تو خود از خانه آخر ز حال بنده می دانی

الا ای نقش روحانی چرا از ما گریزانی

به حق اشک گرم من به حق روی زرد من

به پیوندی که با تستم ورای طور انسانی

اگر عالم بود خندان مرا بی تو بود زندان