به حق اشک گرم من به حق روی زرد من

الا ای نقش روحانی چرا از ما گریزانی

تو خود از خانه آخر ز حال بنده می دانی

به پیوندی که با تستم ورای طور انسانی

اگر عالم بود خندان مرا بی تو بود زندان

بس است آخر بکن رحمی بر این محروم زندانی