اگر با جمله خویشانم چو تو دوری پریشانم

به پیوندی که با تستم ورای طور انسانی

اگر عالم بود خندان مرا بی تو بود زندان

بس است آخر بکن رحمی بر این محروم زندانی

مبادا ای خدا کس را بدین غایت پریشانی

بر آن پای گریزانت چه بربندم که نگریزی

به جان بی وفا مانی چو یار ما گریزانی