مبادا ای خدا کس را بدین غایت پریشانی

اگر عالم بود خندان مرا بی تو بود زندان

بس است آخر بکن رحمی بر این محروم زندانی

اگر با جمله خویشانم چو تو دوری پریشانم

بر آن پای گریزانت چه بربندم که نگریزی

به جان بی وفا مانی چو یار ما گریزانی

ور از نه چرخ برتازی بسوزی هفت دریا را