ور از نه چرخ برتازی بسوزی هفت دریا را

مبادا ای خدا کس را بدین غایت پریشانی

بر آن پای گریزانت چه بربندم که نگریزی

به جان بی وفا مانی چو یار ما گریزانی

بدرم چرخ و دریا را به عشق و صبر و پیشانی

وگر چو آفتابی هم روی بر طارم چارم

چو سایه در رکاب تو همی آیم به پنهانی