ز عریانی نشانی هاست بر درز لباس او

در آن دریا به رقص اندرشده غلطان و خندانی

نبیند خنده جان را مگر که دیده جان ها

نماید خدها در جسم آب و خاک ارکانی

ز چشم و گوش و فهم و وهم اگر خواهی تو برهانی

تو برهان را چه خواهی کرد که غرق عالم حسی

برو می چر چو استوران در این مرعای شهوانی