ز چشم و گوش و فهم و وهم اگر خواهی تو برهانی

نبیند خنده جان را مگر که دیده جان ها

نماید خدها در جسم آب و خاک ارکانی

ز عریانی نشانی هاست بر درز لباس او

تو برهان را چه خواهی کرد که غرق عالم حسی

برو می چر چو استوران در این مرعای شهوانی

مگر الطاف مخدومی خداوندی شمس دین