مگر الطاف مخدومی خداوندی شمس دین

ز چشم و گوش و فهم و وهم اگر خواهی تو برهانی

تو برهان را چه خواهی کرد که غرق عالم حسی

برو می چر چو استوران در این مرعای شهوانی

رباید مر تو را چون باد از وسواس شیطانی

کز این جمله اشارت ها هم از کشتی هم از دریا

مکن فهمی مگر در حق آن دریای ربانی