که اندر دست خود ماندی و در مخزن نمی آیی

تو آب و روغنی کردی به نورت ره کجا باشد

مبر تو آب بی روغن که بی دشمن نمی آیی

چه نقد پاک می دانی تو خود را وین نمی بینی

ز عشق شمس تبریزی چو موسی گفته ام ارنی

ز سوی طور تبریزی چرا چون لن نمی آیی