مبر تو آب بی روغن که بی دشمن نمی آیی

تو بشکن جوز این تن را بکوب این مغز را درهم

چرا اندر چراغ عشق چون روغن نمی آیی

تو آب و روغنی کردی به نورت ره کجا باشد

چه نقد پاک می دانی تو خود را وین نمی بینی

که اندر دست خود ماندی و در مخزن نمی آیی

ز عشق شمس تبریزی چو موسی گفته ام ارنی