تو بشکن جوز این تن را بکوب این مغز را درهم

چرا چون شکل شب دزدان به هر روزن نمی آیی

چو صحرای جمال او برای جان بود مومن

چرا در خوف می باشی چرامومننمی آیی

چرا اندر چراغ عشق چون روغن نمی آیی

تو آب و روغنی کردی به نورت ره کجا باشد

مبر تو آب بی روغن که بی دشمن نمی آیی