چو صحرای جمال او برای جان بود مومن

چرا ای خانه بی خورشید تو روشن نمی آیی

اگر نه طالب اویی به خانه خانه خورشید

چرا چون شکل شب دزدان به هر روزن نمی آیی

چرا در خوف می باشی چرامومننمی آیی

تو بشکن جوز این تن را بکوب این مغز را درهم

چرا اندر چراغ عشق چون روغن نمی آیی