چرا اندر چراغ عشق چون روغن نمی آیی

چو صحرای جمال او برای جان بود مومن

چرا در خوف می باشی چرامومننمی آیی

تو بشکن جوز این تن را بکوب این مغز را درهم

تو آب و روغنی کردی به نورت ره کجا باشد

مبر تو آب بی روغن که بی دشمن نمی آیی

چه نقد پاک می دانی تو خود را وین نمی بینی