آن باد بهاری بین آمیزش و یاری بین

یک دل چه محل دارد صد دلکده بایستی

بنگر به درخت ای جان در رقص و سراندازی

اشکوفه چرا کردی گر باده نخوردستی

گر نی همه لطفستی با خاک نپیوستی

از یار مکن افغان بی جور نیامد عشق

گر نی ره عشق این است او کی دل ما خستی