با سنگ دلان منشین چون گوهر این کانی

گر نامه نمی خوانی خود نامه تو را خواند

ور راه نمی دانی در پنجه ره دانی

بازآ که در آن محبس قدر تو نداند کس

ای از دل و جان رسته دست از دل و جان شسته

از دام جهان جسته بازآ که ز بازانی

هم آبی و هم جویی هم آب همی جویی