ای از دل و جان رسته دست از دل و جان شسته

ور راه نمی دانی در پنجه ره دانی

بازآ که در آن محبس قدر تو نداند کس

با سنگ دلان منشین چون گوهر این کانی

از دام جهان جسته بازآ که ز بازانی

هم آبی و هم جویی هم آب همی جویی

هم شیر و هم آهویی هم بهتر از ایشانی