چندان صفتت کردم والله که دو چندانی

گر چاشنیی خواهی هر شب بنگر خود را

تن مرده و جان پران در روضه رضوانی

ای عشق که آن داری یا رب چه جهان داری

المومن حلوی و العاش علوی

با تو چه زبان گویم ای جان که نمی دانی

چندان بدوان لنگان کاین پای فروماند