چندان بدوان لنگان کاین پای فروماند

چندان صفتت کردم والله که دو چندانی

المومن حلوی و العاش علوی

با تو چه زبان گویم ای جان که نمی دانی

وآنگه رسد از سلطان صد مرکب میدانی

می مرد یکی عاشق می گفت یکی او را

در حالت جان کندن چون است که خندانی