در حالت جان کندن چون است که خندانی

چندان بدوان لنگان کاین پای فروماند

وآنگه رسد از سلطان صد مرکب میدانی

می مرد یکی عاشق می گفت یکی او را

گفتا چو بپردازم من جمله دهان گردم

صدمرده همی خندم بی خنده دندانی

زیرا که یکی نیمم نی بود شکر گشتم