می مرد یکی عاشق می گفت یکی او را

با تو چه زبان گویم ای جان که نمی دانی

چندان بدوان لنگان کاین پای فروماند

وآنگه رسد از سلطان صد مرکب میدانی

در حالت جان کندن چون است که خندانی

گفتا چو بپردازم من جمله دهان گردم

صدمرده همی خندم بی خنده دندانی