گفتا چو بپردازم من جمله دهان گردم

وآنگه رسد از سلطان صد مرکب میدانی

می مرد یکی عاشق می گفت یکی او را

در حالت جان کندن چون است که خندانی

صدمرده همی خندم بی خنده دندانی

زیرا که یکی نیمم نی بود شکر گشتم

نیم دگرم دارد عزم شکرافشانی