نیم دگرم دارد عزم شکرافشانی

گفتا چو بپردازم من جمله دهان گردم

صدمرده همی خندم بی خنده دندانی

زیرا که یکی نیمم نی بود شکر گشتم

هر کو نمرد خندان تو شمع مخوان او را

بو بیش دهد عنبر در وقت پریشانی

ای شهره نوای تو جان است سزای تو