بر عشق چو می چسبد عاشق ز چه رو خسپد

گه غوطه خوری عریان در چشمه ایوبی

خلقان همه مرد و زن لب بسته و در شیون

وز دولت و داد او ما غرقه این خوبی

چون دوست نمی خسپد با آن همه مطلوبی

آن دوست که می باید چون سوی تو می آید

از بهر چنان مهمان چون خانه نمی روبی