آن دوست که می باید چون سوی تو می آید

وز دولت و داد او ما غرقه این خوبی

بر عشق چو می چسبد عاشق ز چه رو خسپد

چون دوست نمی خسپد با آن همه مطلوبی

از بهر چنان مهمان چون خانه نمی روبی

چون رزم نمی سازی چون چست نمی تازی

چون سر تو نیندازی از غصه محجوبی