چون سر تو نیندازی از غصه محجوبی

آن دوست که می باید چون سوی تو می آید

از بهر چنان مهمان چون خانه نمی روبی

چون رزم نمی سازی چون چست نمی تازی

ای نعل تو در آتش آن سوی ز پنج و شش

از جذبه آن است این کاندر غم و آشوبی

کی باشد و کی باشد کو گل ز تو بتراشد