چون رزم نمی سازی چون چست نمی تازی

چون دوست نمی خسپد با آن همه مطلوبی

آن دوست که می باید چون سوی تو می آید

از بهر چنان مهمان چون خانه نمی روبی

چون سر تو نیندازی از غصه محجوبی

ای نعل تو در آتش آن سوی ز پنج و شش

از جذبه آن است این کاندر غم و آشوبی