ای نعل تو در آتش آن سوی ز پنج و شش

از بهر چنان مهمان چون خانه نمی روبی

چون رزم نمی سازی چون چست نمی تازی

چون سر تو نیندازی از غصه محجوبی

از جذبه آن است این کاندر غم و آشوبی

کی باشد و کی باشد کو گل ز تو بتراشد

بی عیب خرد جان را از جمله معیوبی