من پیش توام حاضر گر چه پس دیواری

ای آنک در این سودا بس شب که نخفتستی

چون دید که می سوزم گفتا که قلاوزم

راهیت بیاموزم کان راه نرفتستی

من خویش توام گر چه با جور تو جفتستی

ای طالب خوش جمله من راست کنم جمله

هر خواب که دیدستی هر دیگ که پختستی