ای آنک در این سودا بس شب که نخفتستی

سر سخره سودا شد دل بی سر و بی پا شد

زان مه که نمودستی زان راز که گفتستی

برپر به پر روزه زین گنبد پیروزه

چون دید که می سوزم گفتا که قلاوزم

راهیت بیاموزم کان راه نرفتستی

من پیش توام حاضر گر چه پس دیواری