سر سخره سودا شد دل بی سر و بی پا شد

خواهم که روم زین جا پایم بگرفتستی

دل را بربودستی در دل بنشستستی

زان مه که نمودستی زان راز که گفتستی

برپر به پر روزه زین گنبد پیروزه

ای آنک در این سودا بس شب که نخفتستی