زان مه که نمودستی زان راز که گفتستی

خواهم که روم زین جا پایم بگرفتستی

دل را بربودستی در دل بنشستستی

سر سخره سودا شد دل بی سر و بی پا شد

برپر به پر روزه زین گنبد پیروزه

ای آنک در این سودا بس شب که نخفتستی

چون دید که می سوزم گفتا که قلاوزم