برپر به پر روزه زین گنبد پیروزه

دل را بربودستی در دل بنشستستی

سر سخره سودا شد دل بی سر و بی پا شد

زان مه که نمودستی زان راز که گفتستی

ای آنک در این سودا بس شب که نخفتستی

چون دید که می سوزم گفتا که قلاوزم

راهیت بیاموزم کان راه نرفتستی