از جز تو گر اشکستی بودی که نپیوستی

بار دگر آوردی زان می که سحر خوردی

پر می دهیم گر نی این شیشه بنشکستی

بر جام من از مستی سنگی زدی اشکستی

زین باده چشید آدم کز خویش برون آمد

گر مرده از این خوردی از گور برون جستی

گر سیر نه ای از سر هین خوار و زبون منگر