وصلش به میان آید از لطف و کرم لیکن

هم نرگس مخمورش بر ما نگرانستی

با هیچ دل مست او تقصیر نکرده ست او

پس چیست ز ناشکری تشنیع چنانستی

کفو کمر وصلش ای کاش میانستی

صورتگر بی صورت گر ز آنک عیان بودی

در مردن این صورت کس را چه زیانستی