و آن جنی ما بهتر زیبارخ و خوش گوهر

در مکر خدا مانده آن قوم ز اغیاری

خود را تو نمی دانی جویای پری ز آنی

مفروش چنین ارزان خود را به سبکباری

از دیو و پری برده صد گوی به عیاری

شب از مه او حیران مه عاشق آن سیران

نی بی مزه و رنگین پالوده بازاری